Deze website gebruikt cookies !

Wij gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website voor de bezoeker beter werkt en voor de webstatistieken.

­


De Veertigdagentijd is een seizoen van vasten, bidden, geven en voorbereiden op het hoogfeest van Pasen. Elke week in de Veertigdagentijd wordt er in de RK kerk Sint Willibrord Beilen een retraiteavond in monastieke stijl gehouden. Op deze avonden mogen we op een eeuwenoude wijze onszelf en de ander verrijken door ontmoeting, samen eten en gebed. Dit alles in een sfeer van rust, stilte en inkeer.


De retraiteavonden worden helemaal door vrijwilligers georganiseerd en ze zijn open voor iedereen. Aan deze avonden zijn geen kosten verbonden, maar er wordt een vrijwillige bijdrage ten bate van de Vastenactie.


De avonden zien er ongeveer als volgt uit:
• 18.00 Inloop en ontmoeting met koffietafel
• 18.30 Maaltijd in stilte
• 19.15 (gezongen) Getijdengebed in de kerk
Hierna verlaten we in stilte de kerk.


De data zijn:
maandag 19 februari;
maandag 26 februari;
maandag 5 maart;
maandag 12 maart;
maandag 19 maart;
maandag 26 maart.

Adres:
Prins Hendriksstraat 5, 9411 NZ Beilen.

Voor meer informatie of om u zich op te geven: Linda Bridges Karr.
E-mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of tel. 06 26888642 of

Wiebrand Boonstra, e-mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of tel.: 06 45283668
(Opgave kan tot 12.00 uur op de betreffende dag.)
Pagina sluiten...


 

 

...

Elk jaar is de Vastenactie een belangrijke activiteit in de Nederlandse katholieke kerk.

In 2018 steunt de actie het ‘Household in Distress’ – programma(HID), dat de zusters van het Heilig Hart van Jezus en Maria in Mbala, Zambia, in 1991 zijn gestart. De zusters willen HIV en aids in en om het stadje Mbala in noordoost Zambia verminderen door voorlichting, goede gezondheidszorg én hulp aan mensen om in hun eigen levensonderhoud te voorzien. Om dat te bereiken heeft Vastenactie de ‘40 Dagen Challenge’ georganiseerd. Vasten is een bekende traditie in de katholieke kerk. Buiten de religieuze kaders is het tegenwoordig een trend om een aantal dagen te minderen in consumptie en in levensstijl. Bijvoorbeeld jongeren die minder aandacht geven aan social mediagebruik.

De ’40 Dagen Challenge’

Voorafgaand aan de vastentijd bedenkt u welke uitdaging u met uzelf tijdens de vastenperiode aan gaat. En welk bedrag u daarvoor doneert aan de Vastenactie. Drink bv. 40 dagen geen frisdrank en doneer 40 x 1 Euro aan de Vastenactie. Of: minder koekjes bij de koffie eten en doneer 40 x 50 cent. U bepaalt zelf wat u mindert en wat dat financieel oplevert voor Vastenactie en de zusters in Zambia.
Tijdens de vasten is ons motto als stichting ‘Even minderen. Voor een ander’. Doe mee en help de zusters en inwoners van Mbala in Zambia. Meer hulp bij het aanmaken van uw challenge:  kijk op https://40-dagen.nl

 


Vastenzakje in onze parochie

Net als voorgaande jaren zit er weer een "vastenzakje" bij de uitgave van het eerste parochieblad van dit jaar. Ook liggen er altijd "vastenzakjes"achter in de kerk van uw parochie-locatie. Deze zakjes kunt u op de post doen of in de kerk deponeren in de daarvoor bedoele "giftenbox". Hopelijk mag de vastenactie dit jaar weer op uw steun rekenen.

Parochiële werkgroep V.O.M.

Ook dit jaar streven wij als werkgroep V.O.M. (vrede, ontwikkeling en missie) naar een goede samenwerking tussen de geloofsgemeenschappen in Beilen, Hoogeveen en Meppel, zodat hierdoor, in de vastentijd, binnen onze parochie dezelfde uitstraling en een zekere eenheid zal ontstaan!
Pagina sluiten...


 

...

- 11 februari 2018 - Broeders en zusters, lieve mensen,

In Jezus’ tijd leefden bepaalde zieken geïsoleerd van de gezonde mensen. Men was bang - begrijpelijk - voor besmetting. Maar - en nu komt het verkeerde idee - men dacht ook, dat ziekten een straf van God waren en daarom moesten de mensen met een besmettelijke ziekte sowieso uit de gemeenschap worden gestoten. Zij verdienden het niet om in de gemeenschap te leven.


Als Jezus vandaag, zoals het evangelie verhaalt, een man met een besmettelijke ziekte de hand reikt, laat Hij zien, dat Hij niet van isolatie houdt. Jezus wil, dat mensen voor elkaar openstaan, ziek of gezond, en óók laat Hij zien, dat ziekte in ieder geval niet altijd een straf van God is. Ik denk zelfs, meestal niet. Door de zieke bij de hand te nemen zegt God: Kom maar, je hoort erbij. Ik houd ook van jou. Ook jíj bent mijn kind.


Jezus kon echte wonderen doen. Hij hoefde mensen maar bij de hand te nemen.Wij kunnen wonderen van liefde verrichten door mensen te laten ervaren, dat zij ondanks een ziekte of handicap toch belangrijk zijn, dat hun leven zinvol is. Wij kunnen mensen bij de hand nemen en iets met ze gaan doen, al is het maar een praatje maken.


Dat is het wonder: Iemand die er niet meer bij hoort, weer in de kring opnemen, hem laten voelen dat hij er wel bij hoort. In de uitgestoken hand van Jezus wordt het duidelijk dat God aan de kant van de zwakken en de kleinen staat. God straft niet. Hij wil één en al liefde zijn.
Lieve mensen, Het verhaal wil ons doen nadenken over onze manier van leven.


Wie is Jezus voor ons? Begrijpen wij wie Jezus voor ons wil zijn? Marcus zegt het meerdere keren in het evangelie: Je kunt pas weten wie Jezus is, als je met hem meegaat, als je hem volgt op zijn tocht. Het is geen gemakkelijke weg, ja soms kan het een lijdensweg zijn. Een weg die de Heer zelf heeft gevolgd, maar met het sterke vertrouwen dat lijden en de dood niet het einde is. Amen
Pagina sluiten...


 

 



...

Pannekoekenfeest


Op vrijdagavond 9 februari worden alle jongeren (leeftijd van 8 t/m 18 jaar) uit de parochie H. Drie-eenheid (dus uit Beilen, Meppel en Hoogeveen) uitgenodigd voor de jaarlijkse activiteit in voorbereiding voor de vastentijd.

Het gaat allemaal plaatsvinden in de koffiezaal van de locatie St. Willibrord, Prins Hendrikstraat 5, Beilen. De avond begint om 18.30 uur met de altijd spannende (en lekkere!) pannenkoekestafette. Vervolgens gaat de bioscoop open, met een spetterende film, die ook een belangrijke boodschap heeft. Wie weet wat voor leuke (en zinvolle) dingen we daarnaast gaan doen 😉

Om 22.30 uur kun je weer naar huis (als je er een slaapfeestje van wil maken, dan kan dat ook). Trek iets heel kleurrijks aan en doe mee! Deze activiteit is helemaal gratis.

Meer informatie bij Linda Bridges Karr, email: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.; mobiel: 0626888642.


 

 - Geloof en kerk 8 -

De columns van de afgelopen maanden hadden de parochie als vertrekpunt. Het is de Kerk zoals u die van dichtbij ervaart, de lokale gemeenschap, de eigen mensen, het eigen dorp of de eigen wijk. Het is de eigen kerk waar u komt en waar u wellicht vrijwilligerswerk doet. De Kerk zo dichtbij is heel bepalend voor hoe u de Kerk ervaart en ziet.


De vraag stond centraal: hoe zien de gelovigen hun parochie? hoe gaan ze ermee om? Ik heb u daarbij een spiegel voorgehouden. Het was niet een beschrijving van de ideale situatie. Het is dus heel goed mogelijk dat u zich niet hebt herkend in een van de beschrijvingen. Het is ook mogelijk dat u bij uzelf zegt: hè, zoals het hier beschreven staat, zo beleef ik het eigenlijk. De ogen geopend.


De columns die in de komende maanden volgen, hebben de universele Kerk als vertrekpunt, niet meer de parochie ter plaatse. Ik gebruik soms kerk met een kleine letter. Dan bedoel ik steeds het kerkgebouw, dat in het verleden eigenlijk samen viel met de parochiegemeenschap: één dorp, één kerk, één pastoor. Als ik Kerk met een hoofdletter schrijf, bedoel ik de Kerk als wereldwijde geloofsgemeenschap onder leiding van paus en bisschoppen. De Kerk als wereldkerk en als wereldwijde gemeenschap. De Kerk op bisdomniveau zou ik ook met een hoofdletter schrijven. De kerk als parochie en als lokale geloofsgemeenschap schrijf ik met kleine letter. Daar is wel een reden voor. Een bisdom kan op zichzelf bestaan. Daar is alles aanwezig dat Jezus heeft meegegeven en dat wezenlijk is. Er is een bisschop als opvolger van de apostelen (de volheid van het ambt). Alle sacramenten kunnen gevierd worden: naast wat een priester in een parochie kan vieren, gaat het dan om het vormsel en om de wijding. Het Tweede Vaticaans Concilie noemt het bisdom de plaatselijke kerk. Een parochie is steeds van de bisschop afhankelijk en valt onder zijn bestuur. De parochie kan in de katholieke Kerk niet los bestaan.


De bisschop is vervolgens verbonden met de bisschop van Rome, de paus, en geeft inhoud aan de band met de andere bisschoppen over de hele wereld, waarvan die van Rome de eerste is. Deze wereldwijde verbondenheid tussen bisschoppen en bisdommen heb ik beleefd in september 2017 toen ik met 120 andere pasgewijde en pasbenoemde bisschoppen in Rome op cursus was. Op uitnodiging van de Congregatie voor de Bisschoppen – zij bereiden alle bisschopsbenoemingen voor de paus voor – was ik daar. We kregen inleidingen die voor het werk van een bisschop belangrijk zijn en we wisselden onderling ervaringen uit. Het is altijd goed iets te horen vanuit een ander deel van de wereld waar ook katholieken wonen. Hoe is het daar? Zijn er overeenkomsten en zijn er verschillen? Deze wereldwijde verbonden in één Kerk is een sterk punt van de (rooms-) katholieke Kerk.
+ Ron van den Hout
bisschop van Groningen - Leeuwarden
Terug naar hoofdpagina > > >


 

 

 

 

Het laatste nummer van tijdschrift voor spiritualiteit en mystiek had als thema ‘Wolf en lam’. Frère Jasper uit Taizé legt uit hoe de broedergemeenschap van Taizé het verzoeningswerk van Jezus gestalte geven. U kunt hieronder dit artikel lezen.


Veel van wat Jezus ons in het evangelie vraagt, gaat in tegen het gezond verstand, aldus Frère Jasper uit Taizé. Je kudde achterlaten om één verloren schaap te zoeken, welke herder doet dit nu? Een feest geven omdat je, zoals de vrouw in Lukas 15:8-9, één drachme teruggevonden hebt? Dat kost je geld. Je linkerwang toekeren nadat iemand je op de rechter heeft geslagen? Hoezo? Deze verhalen gaan in tegen onze menselijke logica, waarom zouden we ernaar luisteren? Omdat ze volgens Frère Jasper ruimte scheppen voor God, voor zijn manier van denken en handelen. En omdat we niet alleen het slechte willen bestrijden, maar ook het goede niet willen vernietigen.


¶¶ Frère Jasper:


‘In Taizé proberen we geen perfecte christelijke samenleving na te bootsen.’


Taizé ligt op een prachtige heuvel in het zuiden van Bourgondië. Het dorp bestond al honderden jaren voor onze stichter broeder Roger (1915-2005) er tijdens de Tweede Wereldoorlog aankwam. Er wonen nog steeds ‘gewone’ Fransen, maar het grootste deel van de heuvel wordt nu bewoond door de broeders, vrijwilligers en mensen die hier voor een week zijn.

TaizeEen vraag die ons veel gesteld wordt, is of we niet het idee hebben ver van de echte wereld te leven, of we nog wel in contact staan met de werkelijkheid van alledag. Soms wordt dit gevraagd uit nieuwsgierigheid, maar soms ook met de woorden van Jezus in het achterhoofd: ‘Ik zend jullie als schapen onder de wolven’. In Taizé lijken we in de ogen van sommigen eerder als schapen onder de schapen te leven.


Hebben christenen het recht om zich terug te trekken uit de maatschappij om onder elkaar te gaan leven? Nee, Jezus zendt zijn leerlingen de wereld in. Sterker nog, zij zijn volgens hem het licht in de wereld. De plaats van gelovigen is dus duidelijk in de wereld, daar waar hun licht zichtbaar is. Toch is het belangrijk dat er plaatsen als Taizé zijn waar men zich kan herbronnen. Zoals Jezus die zich soms terugtrok om alleen met zijn Vader te zijn, of de leerlingen die bij Jezus zijn en naar hem luisteren voor ze de wereld worden ingestuurd.

Met lege handen

Ieder ochtend of middag hebben de jongeren hier een bijeenkomst met een broeder over het thema en de bijbeltekst van de dag. Als ik dit doe, zeg ik vaak tegen de jongeren dat we erg blij zijn dat ze naar Taizé zijn gekomen, maar dat we nog blijer zijn als ze vertrekken. Natuurlijk bedoel ik hiermee niet dat we zo snel mogelijk van ze af willen, maar ik probeer ze aan het denken te zetten over de missie die ze hebben als ze weer vertrekken. Sommige mensen denken dat het moeilijk moet zijn om als broeder in zo’n gemeenschap te leven. Je moet immers alles achterlaten. Maar je kunt ook zeggen dat het juist makkelijk is om te wonen tussen mensen met dezelfde waarden, op een plek waar je geen concessies hoeft te doen aan je geloofsleven. Pas echt moeilijk is het om je geloof te leven in Nederland, in een seculiere maatschappij, waar je regelmatig wordt geconfronteerd met onbegrip of spot.


Maar het zijn niet alleen de jongeren die na hun week in Taizé weer de ‘wereld worden ingestuurd’. Voor een monastieke gemeenschap reizen wij veel. Daarnaast organiseren we ontmoetingen in Europese steden en op andere werelddelen. Dit doen we op uitnodiging van de lokale kerken. We zijn niet Taizé aan het promoten, maar proberen jongeren te laten zien dat de vreugde, eenvoud en vertrouwen die we hier leven, ook buiten Taizé te vinden zijn. We noemen onze reizen ‘pelgrimages van vertrouwen’, omdat we met lege handen naar een land gaan en daar samen met mensen die ons vaak niet kennen een ontmoeting met ook voor hen onbekende jongeren voorbereiden. Bovendien vragen we de inwoners van de stad hun deuren te openen en de jongeren bij hun thuis te laten slapen.

Vrede van het hart

Volgens broeder Roger draait het binnen een gemeenschap om verbondenheid – en dus om vertrouwen. De gelijkenissen die Jezus vertelt zijn uiterlijk gezien verhalen over het dagelijks leven, maar ze verwijzen naar God en de komst van zijn nieuwe wereld. Taizé kent ook een gewoon, dagelijks leven: broeders die samenleven, werken en bidden. Geen buitengewone handelingen, maar wel handelingen waarmee we concreet uitdrukking willen geven aan de mogelijkheid tot verbondenheid en verzoening.


Verzoening betekent niet ten koste van alles conflicten vermijden. Als we kijken naar het leven van Jezus zien we dat hij constant in conflict is met farizeeërs, sadduceeërs, religieuze en politieke leiders, en zelfs met zijn eigen leerlingen. Jezus kan blijkbaar niet anders dan trouw blijven aan de opdracht die hij van zijn Vader kreeg, aan zijn liefde en barmhartigheid, waardoor niet iedereen hem met open armen ontvangt. Gods erbarmen met iedereen is voor sommige mensen beangstigend, omdat we hierdoor geconfronteerd worden met zijn oneindige vrijheid, met een God die zich niet door een regel of wet laat beperken. Maar ondanks de talloze conflicten waar Jezus tijdens zijn leven mee te maken kreeg, blijven voor hem de eenheid met zijn Vader, zijn leerlingen en de verzoening met de hele schepping dieper en blijvender. Broeder Roger noemde dit de ‘vrede van het hart’.


In Taizé proberen we niet om ver van de wereldproblemen een perfecte christelijke samenleving na te bootsen. Door de verschillende culturele achtergronden van de mensen, de verschillende talen, de verschillende kerkelijke achtergronden gaat er van alles mis. Paulus had het niet beter uit kunnen drukken toen hij aan de eerste christenen van Korinthe schreef: ‘Wij zijn slechts een aarden pot voor deze schat; het moet duidelijk zijn dat onze overweldigende kracht niet van onszelf komt, maar van God.’ Een ‘aarden pot’, niet bepaald het mooiste wat er in de Griekse wereld te vinden was en daarnaast ook nog erg breekbaar. Maar hij functioneert, net als Taizé. Als broeders bezitten we geen grote wijsheid of kracht, maar we doen ons werk door de vergeving en barmhartigheid die we door God kunnen leven.
Eind jaren 1960 begin jaren 1970 sprak broeder Roger veel over ‘strijd en aanbidding’ (lutte et contemplation). Hij zag en deelde de strijd van die generatie jongeren voor een rechtvaardiger wereld. Maar hij begreep dat deze er alleen komt als er ook aandacht en tijd is voor stilte en gebed. Taizé moest een plaats zijn die zich inzet voor een betere wereld en dit kan alleen als er ook plaats is voor gebed. Voor broeder Roger waren de twee geenszins in tegenspraak of zoals de Russisch-orthodoxe theoloog Olivier Clément schreef in zijn boek over Taizé: ‘Het gebed bevrijdt ons niet van wereldse zorgen. Integendeel, bidden maakt ons nog verantwoordelijker, niets maakt ons zo verantwoordelijk als bidden’ (Taizé : Un sens à la vie, Bayard, 1997).

Aanslagen

Eerder noemde ik de uitspraak van Jezus: ‘Ik zend jullie als schapen onder de wolven’. Jezus gaat daarna verder: ‘Wees dus scherpzinnig als een slang, maar behoud de onschuld van een duif’. Taizé ligt in Frankrijk, een prachtig land dat hard is geraakt door verschillende terroristische aanslagen. In Taizé hebben we de gevolgen hiervan kunnen voelen. Na de aanslagen in Parijs kwamen hier soldaten en later politieagenten patrouilleren en na de aanslag in Nice zijn er wegversmallingen en betonblokken gekomen.
We waren geraakt door de oprechte bezorgdheid van de lokale autoriteiten voor de veiligheid van onze gasten. Maar ook de reactie van de jongeren was interessant. Deze had onder andere te maken met waar de jongeren vandaan kwamen. Spaanse en Italiaanse jongeren, zeker uit de grote steden, vonden het niet bijzonder, zij waren gewend aan militairen op straat. Onder de Nederlandse jongeren waren twee reacties. Vooral de oudere jongeren vonden het vervelend. Taizé is een plaats van vrede en vertrouwen en voor hen deed de aanwezigheid van soldaten hier afbreuk aan. Maar het ander deel vond het prettig dat ze er waren, omdat zij (of hun ouders) zich al voor vertrek zorgen hadden gemaakt over hun veiligheid.


De vraag voor ons is nu: hoe kan Taizé een veilige plaats voor jongeren blijven en tegelijk een open plaats? Het is tekenend voor onze gemeenschap dat we aan de openbare weg liggen, zonder muren. We ontvangen iedereen zonder veel vragen te stellen. Uiteraard mogen we niet naïef zijn aangezien we wekelijks de verantwoordelijkheid hebben voor honderden tot duizenden mensen. Maar tegelijkertijd zien we ook in de maatschappij dat de veiligheid en het gevoel van veiligheid niet simpelweg groter worden door steeds meer politie, particuliere beveiliging en controles.


Op 16 augustus 2005 werd broeder Roger tijdens het avondgebed in de Verzoeningskerk van Taizé door iemand met psychische problemen gedood. Kort hierna schreef broeder Alois, de nieuwe prior van Taizé:
‘Het heengaan van broeder Roger laat een grote leegte achter. Zijn tragische dood was een schokkende gebeurtenis voor ons. (…) Nu voelt onze kleine gemeenschap zich geïnspireerd om door te gaan op de weg die hij heeft gebaand. Dat is een weg van vertrouwen. Het woord “vertrouwen” was voor hem geen goedkope uitdrukking. Het houdt een oproep in: in grote eenvoud de liefde van God voor ieder mens aannemen. Vanuit deze liefde leven en de risico’s nemen die er het gevolg van zijn. Als we deze intuïtie kwijtraken, dan zullen degenen die op zoek zijn naar levend water onnodig worden belast. Het geloof in deze liefde is heel eenvoudig, zo eenvoudig dat iedereen haar kan aannemen. Dit geloof verzet bergen. Dan kunnen we met een blik van hoop de wereld bekijken, zelfs al wordt de wereld vaak verscheurd door geweld en conflicten.’

Het risico van vertrouwen

Als broedergemeenschap moeten we daarom al het mogelijke doen om op onze kleine manier de wereld mooier te maken. Tegelijk moeten we ook accepteren dat we niet al het kwaad kunnen uitroeien. Zoals in de gelijkenis van Jezus waarin een man goed zaad op zijn akker uitzaait en zijn vijand onkruid tussen het graan zaait (Matteüs 13:24-30). Jezus wil ons hiermee laten inzien dat we in de strijd tegen het slechte in de wereld als we niet oppassen ook het goede vernietigen.


Dus blijft er eigenlijk maar één weg over: het risico van vertrouwen. Dit lijkt in eerste instantie misschien een zwaktebod: als we het kwaad niet helemaal kunnen uitroeien en rampen en aanslagen niet volledig kunnen voorkomen, dan moeten we maar het risico van vertrouwen nemen. Maar niets is minder waar. Vertrouwen is geen plan B, maar van begin af aan de kern van de verbondenheid tussen God en de mensen. De hamvraag in de Bijbel is niet ‘bestaat God?’, maar van Abraham tot en met Jezus is deze: ‘kunnen wij mensen op God vertrouwen?’. Deze schijnbaar kwetsbare maar oersterke vertrouwensrelatie vindt zijn oorsprong in, of beter gezegd, is de identiteit van God zelf: Vader, Zoon en Heilige Geest. Hij nodigt ons uit om deze met Hem te delen, om er onderdeel van te zijn en om dit te delen met de mensen om ons heen.


Dit is wat we in Taizé week in, week uit proberen. Soms lukt het. Dan legt een wolf zich neer naast een lam. Het is niet gemakkelijk om mensen uit verschillende kerken samen te laten bidden of om jongeren uit landen die met elkaar in conflict zijn samen te laten leven. Maar we dragen hierdoor bij aan het verzoeningswerk van Jezus zelf, zoals Paulus schrijft aan de Efeziërs: ‘Christus is onze vrede, hij die met zijn dood de twee werelden één heeft gemaakt, de muur van vijandschap ertussen heeft afgebroken.’ •

Vanuit liefde leven en risico’s nemen

‘Ik denk dat ik al sinds mijn jeugd intuïtief aanvoelde dat gemeenschapsleven een teken kan zijn dat God liefde is, enkel liefde. Langzamerhand ontstond in mij de overtuiging dat het belangrijk was een gemeenschap te stichten met mensen die heel hun leven willen geven, die elkaar proberen te begrijpen en zich steeds weer met elkaar verzoenen; een gemeenschap waarin eenvoud en goedheid van hart voor alles centraal staan.’

Frère Jasper (1984); is sinds 2008 broeder in Taizé, waar hij zich bezighoudt met de ontvangst van vrijwilligers en het geven van inleidingen in de Bijbel. Voor meer informatie over Taizé, klik hier.
Wilt u het losse nummer bestellen, mailt u dan naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. onder vermelding van Herademing nummer 98.
Pagina sluiten...


 

...

Wat is Aswoensdag?

Na het gefeest van carnaval komt Aswoensdag. De eerste dag van de 40-dagentijd, de voorbereiding naar Pasen. Maar wat gebeurt er precies op Aswoensdag?

Op Aswoensdag worden de palmtakjes van Palmzondag van het vorige jaar verbrand. Die waren het teken van overwinning en vreugde. Nu worden ze verbrand. De as die overblijft wordt vandaag gezegend en op de hoofden van de gelovigen uitgestrooid. Op veel plaatsen tekent de voorganger het voorhoofd met een kruisje.


Wat betekent een askruisje?

As staat symbool voor de vergankelijkheid van het leven hier op aarde. We zijn slechts stof en as, vertelt het scheppingsverhaal. As is ook door het vuur gezuiverd, zoals wij van onze zonden worden gezuiverd door de liefde van Christus op het kruis. In de Bijbel komt het gebruik van as vaak voor als teken van berouw en vasten.

Met een askruisje op je voorhoofd toon je bewust je sterfelijkheid en zwakheid. Het kruisje is een teken van je bereidheid om je te bekeren en je open te stellen voor het Evangelie. Het roept je op om in de komende 40 dagen berouw te tonen en je doopsel te hernieuwen, door vasten, gebed en solidariteit met mensen in nood.


Waar komt het vandaan?

In de vroege Kerk kregen alleen de mensen die publiekelijk als boetelingen waren aanvaard, as over het hoofd gestrooid. Vaak kleedde men zich in een zak, die als boetekleed diende. Vandaar de uitdrukking in zak en as zitten. In de middeleeuwen werd de praktijk van de asoplegging algemeen voor alle gelovigen: elke gelovige ging het doen, als teken van berouw.

Aswoensdag is vandaag samen met Goede Vrijdag een echte vastendag voor katholieken.
Terug naar hoofdpagina...


 

...

- 4 februari 2018 - Broeders en zusters,
We herinneren ons misschien nog vanuit het evangelie van vorige week, hoe Jezus tijdens zijn verkondiging in de synagoge van

Kafarnaüm geconfronteerd werd met een onreine geest en hoe hij die uitdreef. De mensen vonden dat hij verkondigde als iemand met gezag. Vandaag horen we hoe Jezus zijn weg vervolgt. In het evangelie horen we hoe Jezus gepreekt heeft in de synagoge. En als hij dan hoort dat de schoonmoeder van Simon ziek is, gaat hij meteen naar haar toe en geneest Hij de schoonmoeder die met koorts te bed ligt. En net als in de synagoge blijkt opnieuw de rust en gezag die Hij uitstraalt: Jezus gaat naar de zieke vrouw toe, neemt haar bij de hand en laat haar opstaan. Die rustige zorg, geneest haar zozeer, dat ze meteen voor Jezus en de anderen begint te zorgen.


En daarbij kunnen wij ons afvragen, hoe wij reageren als anderen ons willen helpen of als we geholpen worden. Willen wij wel geholpen worden, of zeggen wij: ‘Ik heb uw hulp niet nodig. Ik zal mijn eigen boontjes wel doppen.’ Want misschien voelen wij ons afhankelijk van anderen, als we geholpen worden, en zijn we zozeer op onszelf gericht dat we dat helemaal niet willen. En als we wél geholpen willen worden, vertaalt zich dat dan, net als bij de schoonmoeder van Simon, in onze eigen hulpvaardigheid? Of zeggen we dat iedereen maar voor zichzelf moet zorgen, dus ook die heel oude man die niet meer kan lopen, die zieke vrouw die al maanden in bed ligt, die vreemdeling die de weg niet weet, en nog zoveel anderen die hulp nodig hebben. Kunnen die mensen op ons rekenen? Kan onze familie op ons rekenen? Kunnen onze buren op ons rekenen in gevallen van nood?


Hulpvaardigheid, dat is wat Jezus ons vandaag leert. En dienstbaarheid, dat is wat de schoonmoeder van Simon ons leert. En Jezus leert ons nog iets anders, want ‘vroeg, nog diep in de nacht, stond Hij op, ging naar buiten en begaf zich naar een eenzame plaats waar Hij bleef bidden.’ Misschien vinden we het merkwaardig dat Jezus gaat bidden, want Hij is toch de Zoon van God, Hij is het beeld van God hier op aarde, en Hij leert ons wat bidden is. Dat hoeven geen grote woorden te zijn, maar dat is vol eenvoud en liefde spreken met God. Dat is God prijzen om zijn goedheid, Hem danken om zijn liefde in ons leven, Hem loven om zijn aanwezigheid onder ons, Hem beloven dat we zijn weg willen gaan, zijn weg van liefde en vrede.


Broeders en zusters, zoals altijd wijst Jezus ons de weg aan in het leven. Een weg van rust, van vrede, van hulpvaardigheid en liefde. Laten we die weg proberen te gaan alle dagen van ons leven. Amen.
Pagina sluiten...


...
230x230-1 Parochie Heilige Drie-Eenheid

Over onze parochie

De RK parochie Heilige Drie-eenheid is op 1 januari 2016 ontstaan uit de samenvoeging van de voormalige parochies St. Stephanus te Meppel, Onze Lieve Vrouw Visitatie te Hoogeveen en Sint Willibrord te Beilen en omvat de regio Midden- en Zuidwest-Drenthe.
Als geloofsgemeenschap willen we ons profileren als een open, gastvrije en diaconale kerk. Een kerk die niet alleen als vierende geloofsgemeenschap samenkomt, maar ook naar buiten is gericht met oog voor noden zowel in de naaste omgeving als op kwetsbare plekken elders in de wereld.
Wij laten ons inspireren door God, die is Vader, Zoon en Heilige Geest. In die gemeenschap van God ervaren we de kernwaarden van onze parochie: beweging, verbinding en gelijkwaardigheid, uitgedrukt in het logo van onze parochie.

Wij nodigen u van harte uit om hieraan deel te nemen!

 

 

­